Dynamiczny rozwój nowoczesnych technologii dotyczących informacji przestrzennej i związany z nim szeroki wachlarz stosowanych rozwiązań informatycznych przyczynił się do szybkiego rozwoju systemów geoinformacyjnych. Stanowią one główny przedmiot zainteresowań dziedziny nauki i techniki określanej jako geoinformatyka (ang. GIScience).

W języku polskim stosuje się kilka bliskoznacznych terminów do określenia informacji o obiektach, zjawiskach i procesach znajdujących się lub zachodzących w przestrzeni otaczającej powierzchnię globu ziemskiego i stanowiących przedmiot bezpośredniego zainteresowania i działania człowieka [1]. Używane są w szczególności terminy: geoinformacja (ang. geoinormation), informacja geograficzna (ang. geographical information), informacja przestrzenna (ang. spataial information), informacja geoprzestrzenna (ang. geospatial information).

Podobne zróżnicowanie występuje w odniesieniu do danych, a zatem mówi się o geodanych (ang. geodata), danych geograficznych (ang. geographical data), danych przestrzennych (ang. spatial data), danych geoprzestrzennych (ang. geospatial data).

Określenie geograficzny odnosi się do powierzchni Ziemi i bliskiego jej sąsiedztwa, przestrzenny zawiera w sobie bardziej ogólne określenie przestrzenni, nie tylko geograficznych, np. powierzchni innych planet lub ludzkiego ciała. Geoprzestrzeń to kolejny termin, który w ostatnich latach jest powszechnie używany, przede wszystkim w znaczeniu przestrzeni obejmującej powierzchnię Ziemi i jej bezpośrednie sąsiedztwo.

Określenie „geoprzestrzenny” powstało z połączenia „geograficzny” (związany z Ziemią) i „przestrzenny” (odniesiony do lokalizacji przestrzennej). [2]

Termin geoprzestrzenny z sukcesem wypełnia lukę pomiędzy danymi geograficznymi, rozumianymi w znaczeniu dosłownym i dotyczącymi obiektów fizycznych (istniejących lub projektowanych) a postrzeganymi w szerszej perspektywie danymi geoprzestrzennymi uwzględniającymi dodatkowo zlokalizowane na powierzchni Ziemi zjawiska, takie jak np. natężenie ruchu drogowego. [3, 4]

BIBLIOGRAFIA:

1. Gaździcki J., 2007, Problematyka transpozycji dyrektywy INSPIRE do prawa polskiego, (http://www.gugik.gov.pl/)

2. Longley P. A., Goodchild M., Maguire D. J., Rhin D. W. 2006r., Przekład pod redakcją naukową A. Magnuszewskiego, GIS Teoria i praktyka, PWN Warszawa

3. Kresse W, Danko D. M., 2010, Handbook of Geographic Information, Springer,

4. Białousz S., 2005, Stan obecny i koncepcja kształcenia w zakresie Systemów Informacji Przestrzennej, Politechnika Warszawska